Home > 2009 > 04 > De opstanding

De opstanding

De stuwende kracht van het leven is weer zichtbaar in de natuur. Ze neemt ons onophoudelijk mee tot wij ons er ten slotte van bewust worden en ons in deze nieuwe cycli gaan uitdrukken. Deze kracht is een uitnodiging van het Leven voor het leven; voor ons dus de levensbehoefde om ons wezen verder te ontvouwen.
Er groeit een nieuwe tak aan onze levensboom die zich tot Midzomer naar de hemel gaat uitstrekken om daar de kosmische bevruchting te ontvangen.

Wij hebben vaak plannen, die van bovenaf gezien behoorlijk groot zijn; zo groot zelfs dat wij ervan kunnen schrikken en er niet meer echt van overtuigt zijn dat het ons zal lukken om deze te realiseren. Onze plannen gaan wij dan anders benoemen en dan heten ze ‘wensen’. En wensen gaan, voor ons meestal onbewust, direct de kosmische keuken als bestelling binnen. De eerste uitkomsten hiervan laat men ons rond deze tijd van het jaar herkennen en kunnen wij rustig beginnen met stappen zetten. Trouwens het herkennen van deze stappen komt veel meer met ‘een innerlijk geroepen voelen’ overeen, dan met een logisch besluit dat wij nemen.

Deze tijd van het jaar zou men ook met een trein kunnen vergelijken, waarvoor wij samen met de hemel het spoor gelegd hebben. Ben je ervan overtuigd dat je in de juiste trein zit ? Vertrouw je dat het spoor goed is gelegd ? Denk je dat je met de juiste mensen samen in deze trein zit ? En stopt die ook op het juiste station ? Hoeveel vertrouwen heb je in jezelf ? En naar wie luister je ? Ben je bang of vertrouw je op je innerlijke stem ? Angst vermoeit je systeem, van vertrouwen in jezelf krijg je lentekriebels – jij mag kiezen. Spannend, hé, deze tijd ?

Ik hou van deze momenten in het leven. Je kunt de kracht van de aardse hartslag als die van jezelf voelen en je wezen daarmee vullen. Voelen dat je opgenomen bent in de kosmische levensstroom. Meegaan met het ritme van dit samenspel.

Vol spanning kijk ik dus wie er langs komt, wie in mijn trein instapt en wie uitstapt. Met wie ik in gesprek raak en wat zich wil ontvouwen. Zo veel impulsen, zo inspirerend en voelbaar is het leven op dit moment. Genot, denk ik, en dankbaarheid komt in mij op.
Ontspannen kunnen wij van onze reis gaan genieten, waar alles al op zijn plaats is, waar wij alleen nog maar langs hoeven te komen en op te rapen wat op de weg gelegd wordt. Wij zijn de trein niet, maar wij laten ons door hem meenemen ! Alles wat nodig is hebben wij als bagage bij ons. Nee, wij zijn niets vergeten, alles is binnen handbereik.
Elk blaadje aan de nieuwe tak is al op zijn plaats en nu ontvouwd het zich alleen nog maar. Dit proces gaat soepel en daaraan kunnen wij herkennen dat alles in overstemming is met de hemelse agenda.

Het Paasfeest beeld dit prachtig uit:

Witte Donderdag is het moment van het Heilige Avondmaal. Door dit ritueel hebben wij ons ooit met het Christusbewustzijn verbonden en werden we in dit veld opgenomen. Dit is het Lichtnet waarmee wij ons door onze 6e chakra kunnen verbinden. En het is dat gebied waar wij op moment met onze trein aan het rijden zijn.

Op Goede Vrijdag, de eerste dag, werd Jezus Christus, dus het Christusbewustzijn, aan het kruis geslagen. Het kruis komt overeen met het getal 4, dat voor de aarde en de materie staat. Het energieveld werd dus op deze dag in de materie verankerd, opdat wij mensen ons ermee kunnen verbinden. Ons wezen ontvouwen, ons treinspoor daarin uitbreiden en op die manier verder aan het Lichtnet op aarde mee bouwen.

En dan komt de tweede dag; de dag van de overgave. Wij offeren onze wilkracht om verder iets nieuws te willen scheppen, iets volledig nieuws te willen bedenken, iets uitzonderlijks te gaan bewerkstelligen waarmee wij de echte problemen gaan oplossen. Offeren in Hebreeuws heet korban en kan met ‘toenadering’ en ‘dichterbij komen’ worden vertaald. Bedoeld wordt dichter bij de oersprong, de hemelse Vader en daarvoor dus verschillend aspecten in zich zelf dood laat gaan (te offeren), die op deze weg belemmerend werken. Hiervoor zullen wij dus nu onze enorme wilskracht gebruiken. Deze tweede dag is ons vrouwelijke aspect waarbij wij herkennen dat het niet om mijn wil maar om Uw wil gaat. Niet om die van mijn aardse ik maar om die van mijn Hoger Zelf. Wij kunnen herkennen dat alles al bedacht is en alleen op ontdekking door ons wacht. Een dag van hoop, geduld en vertrouwen.
Deze tweede dag komt overeen met een ontspannen genieten van onze reis.

Op de derde dag vieren wij de opstanding, het ontvouwen van het nieuwe. De kracht die alles tot leven kan brengen, zelfs in de duisterste en meest hopeloze omstandigheden. Het opnieuw aanwezig zijn in de wereld om zich verder te kunnen ontwikkelen. Maar nu als een grote tak met bladeren, direct verbonden met de boomstam. Wij hebben onze positie van ‘op een trein wachtende’ verder ontwikkeld naar een ‘blijde reiziger’ die zich vol vertrouwen in het Leven mee laat nemen.

Iedereen die op zijn wezen is afgestemd voelt dit ritme en vindt meer vertrouwen op zijn weg. En iedereen die er nog niet hierop is afgestemd wens ik moed toe om op zijn intuïtie te vertrouwen en naar zijn innerlijke stem te luisteren. Er is op dit moment zo veel hulp van de hemel hier onder ons mensen om juist nu op de persoonlijke trein te kunnen stappen. Blijf niet angstig op het station achter maar neem de hemelse uitnodiging aan om met de levensstroom mee te vloeien. Geniet van de bloesem, snuif de aardse keuren op en verheug je op de vruchten.

No related posts.

Gerelateerde bijdragen mogelijk gemaakt door Yet Another Related Posts Plugin.