Home > 2007 > 06 > De incarntiematrix

De incarntiematrix

Ons ouderlijk huis is de wortel van ons menselijke ras maar op een hoger niveau ook de wortel van onze zielenstam, de mensenstam überhaupt.
De verschillende rassen kennen wij allemaal. Deze zijn oorspronkelijk geografische bepaald en hebben niets te maken met de inwonende zielenstam. Dit feit is blijkbaar niet iedereen bekend. De rassen in uiterlijke zin zijn de dragers van onze gezamenlijke cultuur. Zij hebben verschillende openingen om zich met de Akasha-kroniek (het aardse geheugen) te kunnen verbinden.

Begin 20^ste eeuw hielden velen zich bezig met de indeling van de mensheid in rassen. Jammer genoeg heeft dat door verwrongen ideeën en machtshonger geleid tot de onmenselijke acties tijdens de Tweede Wereldoorlog. Door het zich uitleven van niet menselijke wezens in zwakke en ongeduldige zielen is dit onderwerp de kelder in gegaan en nooit meer eruit gekomen. Niemand durft er zich nog mee in te laten zonder angst te moeten hebben met de Nazi’s in verband gebracht te worden. De kwestie is taboe en zeer onoverzichtelijk. Er is vrijwel niemand die er nog iets van begrijpt.
Het is inmiddels iedereen wel duidelijk -althans zo zou het moeten zijn- dat een mens van een andere landstreek niet persé beter, slechter, dommer of intelligenter is. Deze kwaliteiten hebben niets met het lichaam te maken dat een ziel zich heeft uitgekozen om te incarneren.

Geestelijk zijn wij uiteindelijk allemaal hetzelfde. De essentie van iedere mens is licht en liefde, wij zijn allemaal kind van God en de bedoeling is dat elk mens zich bewust met deze essentie verbindt. Dan pas werken wij vanuit ons Hoger Zelf op deze planeet. Maar onze zielenontwikkeling is absoluut niet gelijk, hier bestaat wel een verschil. Net zoals er op aarde verschillende rassen existeren, zo zijn er op het vlak van de ziel ook verschillende zielenstammen. Gelukkig maar ! Omdat wij allen met elkaar in verbinding staan, kunnen wij door onderlinge uitwisseling verder groeien.
Dit gegeven kunnen wij duidelijk in de natuur herkennen. Stel je voor dat daarin geen variatie of verschil bestond en alles was van elkaar geïsoleerd: de regen van het grondwater, de dieren van de planten, de mens van de rest. Zou er dan überhaupt nog iets kunnen bestaan ?
Juist door het uiteenlopen en samengaan kan een ‘bevruchting’ plaatsvinden, kan iets groeien en bloeien, op zijn beurt weer vruchten dragen, de volledige levenscyclus doorlopen ! Heeft niet alles zijn plaats al naargelang aard en behoefte en is daarmee niet de hele evolutie gewaarborgd?
Hoe zijn wij onderling met elkaar verbonden ? Is dat alleen maar door dezelfde nationaliteit ? Of gaat het meer om een gezamenlijk doel, dat geen grenzen kent ? Óf zijn het misschien verwante zielentrillingen die zich automatisch met elkaar verbinden zodra ze elkaar ontmoeten ?

Uitgaande van de wijsheid der getallen kan het niet anders of er zijn 7 menselijke rassen en 12 verschillende zielenstammen die daarin incarneren. Met 12 is de volkomenheid op zielengebied bedoeld, met 7 de volkomenheid op aarde. Deze zielenstammen kan men niet statisch indelen, dus met ons horizontale denken komen wij niet verder.
Wij moeten naar de analogieën kijken, moeten vertikaal gaan denken dan herkennen wij dat het bij de zielenstam duidelijk om handelen in moreel opzichten gaat en niet om ‘geweldige’ acties .
Moreel handelen is voor mij een handelen dat overeenkomt met het innerlijke geweten. Het innerlijke geweten is de echo die ik in mij hoor klinken vanuit het goddelijke gebied. En omdat dit zuiver, liefdevol en zacht is, moet ook mijn handelen schoon, zuiver en liefdevol zijn en vrijheid inhouden voor alle partijen.
Als wij moeite hebben om ons te oriënteren in de mensenwereld, moeten wij ons blikveld verschuiven en naar de zielenstam, dus naar de handelingen van die mens, kijken; niet alleen maar naar zijn woorden. “Aan de vruchten kent men de boom” vind ik erg toepasselijk.

Wij incarneren volgens kosmische wetten. Inmiddels weet ik dat het eerste, derde, vijfde, enz. kind van de zielenstam van de vader afkomstig is en in het gedragspatroon van de moeder incarneert. Het tweede, vierde, zesde enz. kind is afkomstig van de zielenstam van de moeder en incarneert in het gedragspatroon van de vader. Binnen dit frame ontwikkelen wij ons in deze incarnatie verder en dit is ook de reden dat wij onze ouders gekozen hebben: juist zij kunnen ons dit frame ter beschikking stellen. Op deze manier vlechten wij verder aan de mensenstam op aarde, of beter gezegd aan de zielenstammen waarin wij geïncarneerd zijn om te groeien en te rijpen.

Het is niet zo moeilijk erachter te komen het hoeveelste kind men is en dan na te gaan van welke zielenstam men komt en met welke gedragspatroon men zich verbonden heeft.
Meestal is er innerlijk een andere soort aantrekking tot de familie overeenkomstig de zielenstam, deze is ons meer bekend. Daarentegen leert men van de familie overeenkomstig het gedragspatroon juist de dingen die men in deze incarnatie nodig heeft, deze is voor ons meestal interessanter.

Wat mij in mijn therapeutisch werk opvalt, is dat de grootste problemen bij mensen dán ontstaan als er geen evenwicht is met hun ouders. Daarmee bedoel ik beslist niet een streep onder alles te zetten wat iemand in zijn jeugd heeft meegemaakt maar het echte verwerken van pijn, woede, angst en frustraties. Die zijn geen van ons bespaard gebleven. Hoe meer wij ons daarvoor afsluiten hoe harder wij worden en hoe moeilijker het is om de innerlijke stem te horen en het innerlijke evenwicht te vinden.
Is men niet in evenwicht met het ouderdeel van zijn zielenstam, dan is het leven altijd een zware innerlijke zoektocht naar de reden, en soms de rechtvaardigen, van zijn aanwezigheid op aarde.
Is men niet in evenwicht met het ouderdeel van zijn gedragspatroon en dragen wij dit met ons mee als een verborgen last, dan hebben wij moeite ons taak op aarde te vinden; dan voelen wij ons als een tuinman zonder gereedschap.

Door het bekijken van oude kinderfoto’s en het lezen van een dagboek kun je dingen van vroeger weer voor je geest halen. Ik vind dat een schitterende manier om het verleden tot je te laten spreken. Je raadpleegt je biografie a.h.w. ook al weet men aanvankelijk niets meer van vroeger, toch leert de ervaring dat wij ons het ene na het andere kunnen herinneren, zodra wij echt willen weten wat er was en ons daarvoor openstellen.

Gelukkig is niemand gelijk aan een ander. Je hoeft dat ook niet te zijn. Iedereen zal zich naar eigen aanleg en wezen kunnen ontplooien – net als de verschillende bloemen, elk op zijn plek in zijn omgeving en alle in een gezamenlijke tuin die wij aarde noemen.

No related posts.

Gerelateerde bijdragen mogelijk gemaakt door Yet Another Related Posts Plugin.