Home > 2006 > 10 > Wat scheppen wij met onze handen ?

Wat scheppen wij met onze handen ?

Mars en Venus zijn twee van onze deelpersoonlijkheden. Ze horen bij elkaar en zijn te vergelijken met de handen waarmee wij in de materie werken. Eigenlijk zijn ze helemaal niet van elkaar te scheiden en wij doen dat nu even alleen maar om ze beter te kunnen herkennen.
Mars komt overeen met de rechterhelft van ons lichaam. Mars is de impuls, het mannelijke, dat wat constant bij me binnenstroomt en ervoor zorgt dat alles altijd verder gaat. Hij weet van geen ophouden en zou vernietigend werken, als hij geen tegenkracht zou hebben.
Venus komt overeen met de linkerhelft van ons lichaam. Venus is de impulsverwerking, het vrouwelijke, het vorm geven aan alle impulsen die constant binnenkomen. Ze wil altijd een vorm scheppen met het materiaal dat ze van Mars krijgt en wordt destructief als ze niet in harmonie met hem kan samenwerken.

Deze twee ‘handen’ gebruiken wij hier op aarde. Als kinderen gaan wij er volledig automatisch mee om en de ouders reiken ons patronen aan om er een grens aan te stellen. Pas in de puberteit worden wij er ons met het geslachtsrijp worden eerst recht bewust van. De meisjes worden jonge vrouwen. Hun ontvangende kant, het maandelijkse rijpen van een eicel, komt op gang. De jongens worden jonge mannen met een baard in de keel en een volledige zaadproductie. Op lichamelijk gebied ontvangen zij het gereedschap om te kunnen scheppen.
Wij scheppen door het seksuele contact niet alleen het nieuwe lichaam van een kind maar brengen door middel van onze hoogtepunt ook alle andere geest-kinderen van onze creativiteit tot energetisch leven !

Het eerste bewuste contact met de seksualiteit vindt plaats op een buitengewoon kwetsbare leeftijd en doet sterk denken aan een geboorte. Bij de intrede in deze nieuwe fase volgt hij of zij exact hetzelfde patroon als bij de lichamelijke geboorte twaalf tot veertien jaar daarvoor. Alle ‘geboorten’ die wij op aarde beleven, refereren aan het verloop van onze lichamelijke geboorte en aan de eerste ademtocht. Om de zeven jaar komt het ritme van het geboortepatroon duidelijk aan het licht.

De eerste zeven jaar zijn wij volledig afhankelijk van de moeder, met haar verbonden door een etherische navelstreng. De volgende zeven jaar maken wij ons wat meer los van haar en kijken naar de mannelijke kant, wij richten ons meer op de energie van de vader. Dan rond de 14 jaar willen wij zelf iets tot stand brengen, de kracht daartoe (Mars en Venus) begint zich duidelijk te roeren.

Het spreekt voor zich dat dit een ontzettend opwindende tijd is. Zij vergt veel van de zenuwen van degene die deze fase doorleeft, maar ook van de directe omgeving, niet in de laatste plaats de ouders. Het scheppingsgereedschap van de jonge mens is klaar en wil zich in de wereld doen gelden. De manier waarop dit gebeurt, is een mengsel tussen de eigen kleuren van Mars en Venus met daar omheen de patronen van de ouders. Dus om aan zijn eigenheid te komen moet hij eerst de kopieën van de ouderpatronen van twee keer zeven jaar ‘afpellen’. Dit is een delicaat proces en kan voor de jonge mens heel erg frustrerend zijn, omdat hij het gevoel kan hebben niet echt verder te komen. Gelukkig is de wilskracht om anders te willen handelen dan de ouders hebben gedaan in deze periode vrij groot en dat helpt enorm. Het is erg belangrijk tot echte eigenheid te komen om niet in de herhaling te vervallen van reeds uitgekristalliseerde patronen van de ouders.

En hoe gaan wij als volwassene daarmee om ?
Hoe vaak worden wij kwaad en schuiven al dat onbegrijpelijke gedrag op de puberteit, waarmee wij überhaupt niets te maken willen hebben ? Een jong mens gedraagt zich niet zoals het van hem verwacht wordt. En dan komt van ons de volle lading kritiek die hem berooft van de vreugde en het optimisme om volledig uit zijn cocon de wereld van de volwassenen in te stappen. En daarbij wil hij niets liever dan eindelijk zijn eigenheid in deze wereld inbouwen.
Innerlijk open en nog behoorlijk jong, zoekt hij zijn leeftijdgenoten weer op: in de kudde is men geborgen. En nu wacht men zenuwachtig op het teken van welkom zijn in de wereld van de volwassenen om zich langzamerhand weer van deze kudde los te maken en zelfstandig te worden. De overgang die deze jonge mensen doormaken, vraagt om geduld, uitleg en een diepere verklaring dan alleen de hormonale verschuiving die in het lichaam heeft plaats gevonden.

Wat voor een begroeting krijgen deze nieuwe medewerkers op de planeet van ons volwassenen ? Deze naar-verantwoording-mogen-dragen en belangrijk-zijn hunkerende mens ?
Hoe vaak lachen de ouders deze kinderen niet uit, hun niet voor vol aanziend ? Hebben zij enig besef van de littekens die dit op hun ziel achterlaat ? Is het verwonderlijk dat wij zoveel ‘hangjeugd’ hebben, die naar wij menen helemaal niets meer doet, geen aansluiting vindt bij de volwassenenwereld. En is het echt zo verbazingwekkend dat het andere gedeelte van de jeugd in computerspelletjes verdwijnt ?

Wat leven wij onze kinderen voor ? Hebben wij hen iets te bieden dat ze leuk vinden om op te pakken ? Is de aarde en het leven voor onszelf wel leuk, aantrekkelijk, mooi, genotvol ? Welke energietrilling geven wij verder ?

Ik denk dat wij een nogal verwrongen beeld hebben van deze jonge mensen. In plaats van hen welkom te heten in onze wereld en hen vertrouwen in te spreken, gaan wij op hen af en schudden de volle negatieve lading, die wij in ons dragen, over hen uit. Precies zoals men het met ons gedaan heeft, veel verder zijn wij nog niet gekomen. Elke generatie heeft zich negatief uitgelaten over de jeugd. Dat zou ons te denken moeten geven. Hoe kan een jong mens zijn handen gebruiken als deze door zijn bevreesde ouders worden vastgehouden ? Hoe ontwikkelt zich deze mens: zelfstandig en zelfbewust, of afhankelijk en angstig ?

Ooit zag ik een documentaire die grote indruk op mij heeft gemaakt. In een streek in Zuid-Italië was het gebruik, dat de grootouders van een jongen die geslachtsrijp was met hem naar een jonge boom in het bos gingen. De grootvader spleet die levende, jonge boom en de grootmoeder hield de kleding van de jongen vast, terwijl deze naakt door de opening van de gespleten boom ging. Daarna trok hij zijn kleding weer aan en de grootvader bond de boom samen. Zo werd die jongen in de grotemensenwereld welkom geheten. Dit is een van de vele ritualen die er voor deze fase in het leven waren. Jammer dat wij ze zijn kwijt geraakt.

Als ik alleen maar op energetisch vlak kijk, hebben wij er daardoor een zootje van gemaakt. De wilskracht is nu op de materiële hiërarchie gericht. Wij suggereren dat hij pas volwassen is als hij dat en dat kan, geleerd heeft, gedaan heeft enz.
Niemand van ons heeft hem gezegd dat wij blij zijn dat hij er is en dat wij ons best zullen doen om hem ter zijde te staan terwijl hij alles aan het leren is. Dat het een groot cadeau voor de wereld is, als hij hier wil meewerken en dat wij ons verheugen dat hij zijn gaven en talenten in de wereld wil manifesteren, zijn creativiteit vorm wil geven en op die manier zijn licht in de wereld wil laten schijnen.

Wat wij in plaats daarvan energetisch doen, is de kinderen vasthouden en ze niet tot zelfstandigheid opvoeden. Wij maken ons te veel zorgen om ze en laten ze niet echt los. Wij zeggen van wel maar doen het niet. Wij bemoeien ons altijd met hun zaken, projecteren onze angst voor het leven op hen en geven ze goede raad – ónze raad.
Is het niet zinvoller ze te begeleiden naar hun eigen intuïtie ? Bijvoorbeeld met een simpel ritueel als ze geslachtsrijp worden. Een soort begroeting in de wereld van de volwassenen, zoals wij ze bij hun geboorte in ons gezin begroet hebben.

De krachten van Mars en Venus willen door ons heen werken en dat doen ze ook. Het ligt aan ons of dat de aarde en de mensheid ten goede komt of niet, of ze met elkaar in harmonie gekomen zijn of niet. Het is onze eigen verantwoording om hierin de balans te vinden, willen wij vanuit een innerlijke evenwicht kunnen werken.

In welke stadium bevindt zich jouw ziel ? Hoe staat het met jouw verbinding tussen de rechter en linker lichaamshelft ? Zijn je mannelijke en vrouwelijke kant in evenwicht ?
Hoe was jouw puberteit en welk ‘geboortepatroon’ draag jij in je ?

Zoek de verbinding met het stuk dat de constante impuls brengt en weet dat je eenzelfde kracht in je draagt om deze impuls in de vorm te brengen. Breng jouw scheppingskracht in evenwicht en breng met jouw creativiteit jouw licht in deze wereld. Daarvoor ben je hier en jij bent van harte welkom !

No related posts.

Gerelateerde bijdragen mogelijk gemaakt door Yet Another Related Posts Plugin.